SEN OLUYORUM Gülüşün şiir yazıyor gönlümün defterine güzellikte gülüşünle yarışan gözlerin çiçeklerle öyle bir donatıyor ki gönlümü benliğim kendini cennette sanıyor bakışların beni benden alıyor Sen yapıyor
OTURUP KALKANLAR Şarkıcılarımız pop oturup pop kalkıyor Polislerimiz cop oturup cop kalkıyor Politikacılarımız oy oturup oy kalkıyor Futbolcularımız top oturup top kalkıyor Yoksullarımız aç oturup aç kalkıyor Vatandaşlarımız hop oturup hop kalkıyor! *** İnsaf merhamet gemisi sefere çıkıyor Belki bir daha gelmez geriye Çabuk yetişin, hemen kalkıyor!
SEVGİ VE DOSTLUK DİZELERİ Bizi zirveye çıkaran sevgi ve dostluğun elidir bu gerçeği bilmeyen görmeyenler ya aptal ya da delidir *** Hep doğruya iyiye güzele açılsın sevgi ve dostlukla taçlansın gönlünüzün penceresi sıkmasın sizi dertlerin cenderesi
MODAYA BAK MODAYA Önce çoğu kişi yadırgar, dudak büker Der; giyilir mi bu da? Derken yaygınlaşır Giymeye başlarsınız Yeni bir moda çıkıncaya dek Sen de o da... Öyle bir yeniliktir ki Hem karada hükmü geçer hem suda! *** İlk çıktığında küçücük bir odadır Sonra olur koskoca bir ada... Kimine şerbet gibi gelir Kimine rakı şarap ya da viski soda... *** Ah moda vah moda Sen neymişsin sen! Maymuna döndük senin yüzünden...
Dostluk Şiirdir Dost vardır şemsiye olur; yağmurdan, kardan korur Dost vardır; yağmur, kar yağdığında hemen ortadan kaybolur! Dost vardır; işine gelirse dağları bile deler, İşine gelmezse ipe un serer... Kimi dostların aldanırsın havasına Şemsiye almazsın yanına Ama birden sarar gökyüzünü kapkara bulutlar Islanırsın iliklerine kadar yağmurunda karında... Ne olursa olsun gene de dara düştüğünde Dosttur ilgi ve sevgisiyle tutan elini Onunla anlarsın yaşamanın güzelliğini. “Ne olur her zaman gel Başıma taç olursun Sen benim eski değil Eskimeyen dostumsun” Diyebileceğimiz kişilerin bol olması dileğiyle dost selamlar.
Gel dostum gel rehberimiz olsun doğru iyi güzel Gel de gidelim seninle sevgi ve dostluğun güllü karanfilli bahçesine kaplamadan her yeri kin ve nefretin oluşturduğu sel
Ne güzel sevgi ve dostluğa uzanan eller zalimin önünde eğilmeyen beller Ne güzel güzelliğin gökyüzünde uçuşan kuşlar sevgiliye gidilen yolda aşılan yokuşlar sevgiyle bakan gözler, söylenen sözler ve ne güzeldir uçurtması tellere takılmayan mutluluk ölmeyi öldürmeyi düşünmeyen çocukluk
İNSANLIK NEREDE? Bir türküde, “İndim dereye, taş bulamadım / Gönlüme göre eş bulamadım” deniliyor. Eş yerine iş, aş da diyebiliriz. Taşların bağlandığı, köpeklerin salıverildiği bu devirde Zalime atmak için taş da yok. Lokantalarda, çarşı ve pazarda sağlıklı yiyecek bulmak o kadar zor ki... Yani eş bulmakla bitmiyor iş. İyilik, güzellik azaldı ama çevre kirliliği, gürültü, anarşi, terör bol miktarda var. Yaşamak pahalı, ölmek ucuz. Üstelik kötülüğe, çirkinliğe alıştık, göz yumarak, aldırmayarak daha da çoğalmaları için var gücümüzle çalıştık... “Bu viran ülke ve bu yoksul insan kütlesi için ne yaptın? (...) Anadolu halkının bir ruhu vardı, nüfuz edemedin. Bir kafası vardı; aydınlatamadın. Bir vücudu vardı; besleyemedin. Üstünde yaşadığı bir toprak vardı; işletemedin. (...) O, kara toprakla kuru göğün arasında bir yabani ot gibi bitti. Şimdi elinde orak, buraya hasada gelmişsin. Ne ektin ki, ne biçeceksin? Bu ısırganları, bu kuru dikenleri mi? Tabii ayaklarına batacak. İşte her yanın kanıyor ve sen, acıdan yüzünü buruşturuyorsun. Öfkeden yumruklarını sıkıyorsun. Sana ıstırap veren bu şey, senin kendi eserindir, senin kendi eserindir.” diyen Yakup Kadri ne kadar da haklı. Kendimi bir “Yaban” gibi hissediyorum ve sözde okur-yazar ama kitap okumayan, mektup bile yazmayan kişilerin kirli sokaklarında bir yabancı gibi dolaşıyorum. Magandalar birbirlerine eşek şakaları yapıyorlar, yedikleri yiyeceklerin artıklarını yerlere fırlatıyorlar, itişip kakışarak gelip geçenleri rahatsız ediyorlar ama kimse ses çıkar(a)mıyor, üstelik aman başım belaya girmesin, bana bulaşmasınlar da ne yaparlarsa yapsınlar, diye oradan hızla uzaklaşıyor herkes. İsmet İnönü’nün, “Namuslular en az namussuzlar kadar cesur olmalıdırlar” sözü geliyor aklıma. “Bana dokunmayan yılan bin yaşasın, dersek yüz bulur, astar ister böyleleri. Susma, sustukça sıra sana gelecek. Bu tür kişiler çoğalacak, rahat, huzur elden gidecek” diyorum ama kimse oralı olmuyor.
SEVGİ SARAYI Dostluk çok güzel şeydir değişilmez paraya gönülde gül açtırır merhem olur yaraya *** Kin girmezse araya güneş doğar yuvaya nerde sevgi varsa o yer döner saraya
DÜZLEŞEN YOKUŞ sevgi ve dostluktur gönlümüzü şenlendiren muhabbet kuşu hem şirindir hem de ölçüsü uyağıdır şiirimizin odur mutluluğa uzanan yokuşu düzleştiren duygularımızı düşüncelerimizi çiçekli bahçeye dönüştüren GÜLDEŞ YAZILAR GÖNÜLDEŞ SÖZLER Erhan Tığlı
ÇELİŞKİMİZ Sevişmelerden doğduk Savaşıyoruz Almayı pek seviyoruz ama Vermeyi unutuyoruz Çıkarımız için tazı oluyor Kilometrelerce koşuyoruz Özveri, erdem denilince Hemen coşuyoruz Vatan millet diye bağırıyoruz İş başa düşünce Çabucak sıvışıyoruz!
İNSANLIK NEREDE? Bir türküde, “İndim dereye, taş bulamadım / Gönlüme göre eş bulamadım” deniliyor. Eş yerine iş, aş da diyebiliriz. Taşların bağlandığı, köpeklerin salıverildiği bu devirde Zalime atmak için taş da yok. Lokantalarda, çarşı ve pazarda sağlıklı yiyecek bulmak o kadar zor ki... Yani eş bulmakla bitmiyor iş. İyilik, güzellik azaldı ama çevre kirliliği, gürültü, anarşi, terör bol miktarda var. Yaşamak pahalı, ölmek ucuz. Üstelik kötülüğe, çirkinliğe alıştık, göz yumarak, aldırmayarak daha da çoğalmaları için var gücümüzle çalıştık... “Bu viran ülke ve bu yoksul insan kütlesi için ne yaptın? (...) Anadolu halkının bir ruhu vardı, nüfuz edemedin. Bir kafası vardı; aydınlatamadın. Bir vücudu vardı; besleyemedin. Üstünde yaşadığı bir toprak vardı; işletemedin. (...) O, kara toprakla kuru göğün arasında bir yabani ot gibi bitti. Şimdi elinde orak, buraya hasada gelmişsin. Ne ektin ki, ne biçeceksin? Bu ısırganları, bu kuru dikenleri mi? Tabii ayaklarına batacak. İşte her yanın kanıyor ve sen, acıdan yüzünü buruşturuyorsun. Öfkeden yumruklarını sıkıyorsun. Sana ıstırap veren bu şey, senin kendi eserindir, senin kendi eserindir.” diyen Yakup Kadri ne kadar da haklı. Kendimi bir “Yaban” gibi hissediyorum ve sözde okur-yazar ama kitap okumayan, mektup bile yazmayan kişilerin kirli sokaklarında bir yabancı gibi dolaşıyorum. Magandalar birbirlerine eşek şakaları yapıyorlar, yedikleri yiyeceklerin artıklarını yerlere fırlatıyorlar, itişip kakışarak gelip geçenleri rahatsız ediyorlar ama kimse ses çıkar(a)mıyor, üstelik aman başım belaya girmesin, bana bulaşmasınlar da ne yaparlarsa yapsınlar, diye oradan hızla uzaklaşıyor herkes. İsmet İnönü’nün, “Namuslular en az namussuzlar kadar cesur olmalıdırlar” sözü geliyor aklıma. “Bana dokunmayan yılan bin yaşasın, dersek yüz bulur, astar ister böyleleri. Susma, sustukça sıra sana gelecek. Bu tür kişiler çoğalacak, rahat, huzur elden gidecek” diyorum ama kimse oralı olmuyor.
DENİZ ÇAĞIRIYOR Deniz çağırıyor bizi Gelin diyor gelin Kucaklaşalım doya doya Balıklarıma bir merhaba deyin Güzelliklerini sunmak için Sabırsızlanan mavi suya Sevginizi sebil edin... Deniz çağırıyor bizi deniz Gelin diyor gelin El ele tutuşun dalgalarla Martılarla hora tepin Mutluluğu edelim gelin yakamozlarla
BAŞ TACI İnsanca yaşamaksa amacın Dostluk ve sevgidir Hem ihtiyacın hem de ilacın Dert kuyusuna düşersen O çıkarır düzlüğe Gül diker güzelliğe Onunla diner acın Dostun yoksa bir hiçsin Odur senin baş tacın Erhan Tığlı
DÜNYA BARIŞ GÜNÜ Dünyayı verelim çocuklara Hiç değilse bir günlüğüne Allı pullu bir balon Gibi verelim oynasınlar Oynasınlar türküler söyliyerek Yıldızların arasında Dünyayı çocuklara verelim Kocaman bir elma gibi verelim Sıcacık bir ekmek somunu gibi Hiç değilse bir günlüğüne doysunlar Dünyayı çocuklara verelim Bir günlük de olsa öğrensin Dünya arkadaşlığı Çocuklar dünyayı alacak elimizden Ölümsüz ağaçlar dikecekler . Nazım Hikmet
